Συμβουλευτική-Ψυχοθεραπεία

Οι διατροφικές διαταραχές εμφανίζονται ως εξωτερικά σημάδια από τον εσωτερικό κόσμο των συναισθημάτων. Δείχνουν πως το άτομο αντιμετωπίζει τις δυσκολίες στη ζωή του, πως είναι το κοινωνικό προφίλ του και σε καταστάσεις υπερφαγίας έρχεται η τροφή για να μουδιάσει τον πόνο από το συναίσθημα εκείνης της στιγμής. Τα άτομα που αντιμετωπίζουν δυσκολία σχετικά με τη λήψη τροφής και το σώμα τους, δυσκολεύονται να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα τους, ασχολούνται με την τροφή που λαμβάνουν έτσι ώστε να αποκτήσουν έλεγχο σε αυτό το κομμάτι της ζωής τους. Οι πιο συνηθισμένες διατροφικές διαταραχές είναι: βουλιμία, ανορεξία, παχυσαρκία, συναισθηματική υπερφαγία. Με τον όρο βουλιμία ορίζουμε τη συχνή κατανάλωση μεγάλης ποσότητας φαγητού, την οποία το άτομο νιώθει ανίκανο να ελέγξει ή να σταματήσει. Η βουλιμία ξεκινάει με επεισόδια ανεξέλεγκτης ποσότητας φαγητού. Το άτομο πιστεύει πως δεν μπορεί να σταματήσει να τρώει, σα να ωθείται από μια δύναμη και συνεχίζει. Όταν τελειώσει το επεισόδιο έρχ...

Η ζωή είναι ένας κύκλος ο οποίος ξεκινάει από την ανυπαρξία και καταλήγει και πάλι πίσω σε αυτήν. Ο θάνατος αποτελεί φυσιολογική εξέλιξη στην πορεία της ζωής.  Όπως έλεγε ο Καζαντζάκης στην εισαγωγή της <<Ασκητικής>> του,  < Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο, το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή. Ταυτόχρονα με το ξεκίνημα κι ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος. Μα κι ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή >.             Πένθος είναι το συναίσθημα λύπης και θλίψης που νοιώθει κάποιος όταν του συμβεί κάποια μεγάλη συμφορά, συνήθως όταν χάσει κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο, αλλά και τα έθιμα που ακολουθούνται για χρονικό διάστημα μετά την απώλεια του προσώπου.  «Πένθος» ονομάζονται και τα...

Το 1/3 της ζωής μας το περνάμε στον χώρο της εργασίας μας. Σημαντικός χρόνος, που αν είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό που κάνουμε έχει καλώς, αν όχι τότε αρχίζει ο εαυτός μας να πιέζεται.  Όταν η εργασία γίνεται απειλή και αισθανθούμε ότι είμαστε παγιδευμένοι, βγαίνει μια συναισθηματική και σωματική κόπωση που δεν μπορούμε να αποδώσουμε το γιατί.  Το στρες αρχίζει να καταλαμβάνει το σώμα και το μυαλό. Η σκέψη πως την επόμενη μέρα θα πάμε για δουλειά μας τρομοκρατεί.  Έρχεται κατά πάνω μας ένα μούδιασμα το οποίο δημιουργεί εσωτερικό πόνο και στην ουσία είμαστε στον εργασιακό χώρο ως άδειες οντότητες. Καμία εξέλιξη και δημιουργία δεν βιώνεται και η επιστροφή στο σπίτι μοιάζει με την μόνη εξιλέωση. Το ξυπνητήρι χτυπά και ήδη, έχει αρχίσει το στομάχι να γίνεται κόμπος, γιατί το περιβάλλον της εργασίας φαίνεται να απειλεί την ζωτικότητα μας. Τα συμπτώματα είναι τρομερή κούραση, απελπισία για την συνέχεια της καθημερινότητας, έντονο άγχος, τάση για εμετό μέσα...

Ξεκίνησα την μέρα μου χαζεύοντας τον κόσμο, κάτι που κάνω καθημερινά, αλλά σήμερα εστίασα στο να δω τι λείπει από μέσα τους. Άκουσα να λείπει ένα ωραίο κινητό, ένα γρήγορο αυτοκίνητο, ένα ακριβό ρολόι... Σταμάτησα την σκέψη μου, επεξεργάστηκα όσα άκουσα με όσα είδα. Η ενέργεια ξέρεις τα λέει καλύτερα. Το φως των ματιών έχει άλλη χροιά, όταν το λεκτικό κομμάτι χορεύει σε ρυθμούς, που δεν ταιριάζουν στα θέλω. Αναρωτιέσαι τι λείπει από μέσα σου και το μεταφράζεις σε υλικό αγαθό. Μη φοβάσαι να κοιτάξεις πιο βαθιά τον εαυτό σου.  Νομίζω πως αυτό που θες να πεις ότι σου λείπει δεν είναι τα ρούχα και το τρίτο ζευγάρι παπουτσιών.  Σου λείπει η αγάπη που δεν αφέθηκες. Σου λείπει η ειρήνη που πασχίζει να επικρατήσει, μέσα στον άγριο συσσωρευμένο θυμό σου.  Λείπει από μέσα σου η αλήθεια να αναγνωρίσεις την πραγματική σου ανάγκη, που την μπέρδεψες με την καταναλωτική σου μανία. Η συγχώρεση που ήταν επιφανειακή και δεν την ένιωσες, δεν λυτρώθηκες από εκείνη την αγκαλιά που τ...

Μέσα Σεπτέμβρη, ο αγαπημένος μου μήνας, έχει ξεκινήσει και νιώθω ότι ήρθε το νέο έτος. Αυτό το νιώθω κάθε χρόνο αφού, μετά την πλήρη αποδιοργάνωση του καλοκαιριού, καλούμαστε να ξεκινήσουμε από την αρχή. Κάπου ανάμεσα στα πρωτοβρόχια και το ζεστό ακόμα κλίμα κινούμαι και εγώ μαζί με όλους. Γεμάτη από τα καλοκαιρινά χρώματα των διακοπών και γεμάτη ενέργεια, λέω να βάλω τους νέους μου στόχους. Θα είναι λίγο διαφορετικοί αυτή τη φορά, καθώς δεν θα αφορούν νέο πρόγραμμα διατροφής ή την συνδρομή ενός γυμναστηρίου. Καλοί και αυτοί οι στόχοι δε λέω αλλά δεν είναι προτεραιότητα πια.  Φέτος βάζω στόχο για έναν καλύτερο εαυτό . Θέλω να προσπαθήσω να είμαι εκεί σε αυτούς που νιώθουν εγκλωβισμένοι στο πριν και το τώρα. Στα πλάσματα εκείνα που η ψυχή τους έχει καταρροή δακρύων. Να είμαι κοντά τους και με το χαρτομάντιλο της κατανόησης, να σκουπίσω τον πόνο του παρελθόντος.  Θέλω να πω σε όσους το χρειάζονται, πως δεν είναι ανάγκη επειδή αλλάζει η εποχή, να εγκαταστήσουν τον...

Έκανε κρύο εκείνο το πρωινό που άλλοι αποφάσισαν να φύγω από τον τόπο που μεγάλωσα. Δεν είχα επιλογή, ήμουν μικρή, δεν ήξερα τι θα πει διωγμός. Δεν ήξερα πως οι οικογένειες μπορούν να ξεριζωθούν. Δεν φανταζόμουν ότι όσα είχαμε δεν ήταν σίγουρο ότι θα τα ξανά έχουμε. Πόσο θα έπαιρνε άραγε να ετοιμάσουν τα πράγματα οι γονείς μου, προλαβαίνω να βγω έξω σε εκείνη την αυλή που τόσα παιχνίδια είχα κάνει. Να δω για τελευταία φορά εκείνα τα ψηλά, καταπράσινα, χιονισμένα δέντρα. Όσο τα κοίταζα τόσο υποκλινόμουν σε εκείνη την απίστευτη, φυσική τους ομορφιά. Αυτή θα ήταν και η τελευταία μου εικόνα από την χώρα που άφηνα.  Όσα είδα για πρώτη φορά, όσα ένιωσα, όσα έκανα τα αφήνω χωρίς την θέληση μου. Άραγε ποιος ρωτάει ένα παιδί για το μέλλον του. Τόσες φορές τους είχα μιλήσει, ένιωθα ότι με προστατεύουν έτσι ψηλά και μεγάλα που είναι. Άκουγα που και που το θρόισμα τους και το έπαιρνα σαν απάντηση στις μικρές μου απορίες.   Πέρασαν πια χρόνια από τότε και ενώ νόμιζα θα βρ...

Προσπαθούσα να καταλάβω για χρόνια τι είναι ευτυχία. Που είναι κρυμμένη  και ποιο το μυστικό για να την βρω. Ρωτούσα όποιον έβλεπα να χαμογελάει και περίμενα τη λύση για τον γρίφο της ευτυχίας.  Εκεί που αναρωτιόμουν, σταμάτησα τα μάτια μου στο πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα που έχω δει στη ζωή μου.  Τα ζεστά πυρρόξανθα χρώματα του απάντησαν που κρύβεται η ευτυχία.  Σε αυτό που βλέπεις μπροστά σου και το θεωρείς δεδομένο. Σε χαμόγελα και ανθρώπους μοναδικούς, με πολύχρωμα συναισθήματα. Σε στιγμές που γελάς από τα βάθη της καρδιάς σου. Σε βλέμματα γεμάτα ζωντάνια και φωτιά. Σε ένα πολύχρωμο πρόσωπο γεμάτο αγάπη και έρωτα. Στο σκυλάκι σου που σε παρακαλάει με την ματιά του για ένα χάδι ακόμα.  Τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος να τα βρίσκεις στα βλέμματα των ανθρώπων που είναι κοντά σου. Η ζεστασιά τους να σε κάνει να μαλακώνεις, έτσι ώστε να μην αναρωτηθείς ποτέ ξανά, για το τι είναι ευτυχία.  Οι όμορφες στιγμές είναι θάλασσες, πότε είναι ήρεμες, πότε φουρτο...