Συμβουλευτική-Ψυχοθεραπεία

Ξεκίνησα την μέρα μου χαζεύοντας τον κόσμο, κάτι που κάνω καθημερινά, αλλά σήμερα εστίασα στο να δω τι λείπει από μέσα τους. Άκουσα να λείπει ένα ωραίο κινητό, ένα γρήγορο αυτοκίνητο, ένα ακριβό ρολόι... Σταμάτησα την σκέψη μου, επεξεργάστηκα όσα άκουσα με όσα είδα. Η ενέργεια ξέρεις τα λέει καλύτερα. Το φως των ματιών έχει άλλη χροιά, όταν το λεκτικό κομμάτι χορεύει σε ρυθμούς, που δεν ταιριάζουν στα θέλω. Αναρωτιέσαι τι λείπει από μέσα σου και το μεταφράζεις σε υλικό αγαθό. Μη φοβάσαι να κοιτάξεις πιο βαθιά τον εαυτό σου.  Νομίζω πως αυτό που θες να πεις ότι σου λείπει δεν είναι τα ρούχα και το τρίτο ζευγάρι παπουτσιών.  Σου λείπει η αγάπη που δεν αφέθηκες. Σου λείπει η ειρήνη που πασχίζει να επικρατήσει, μέσα στον άγριο συσσωρευμένο θυμό σου.  Λείπει από μέσα σου η αλήθεια να αναγνωρίσεις την πραγματική σου ανάγκη, που την μπέρδεψες με την καταναλωτική σου μανία. Η συγχώρεση που ήταν επιφανειακή και δεν την ένιωσες, δεν λυτρώθηκες από εκείνη την αγκαλιά που τ...

Μέσα Σεπτέμβρη, ο αγαπημένος μου μήνας, έχει ξεκινήσει και νιώθω ότι ήρθε το νέο έτος. Αυτό το νιώθω κάθε χρόνο αφού, μετά την πλήρη αποδιοργάνωση του καλοκαιριού, καλούμαστε να ξεκινήσουμε από την αρχή. Κάπου ανάμεσα στα πρωτοβρόχια και το ζεστό ακόμα κλίμα κινούμαι και εγώ μαζί με όλους. Γεμάτη από τα καλοκαιρινά χρώματα των διακοπών και γεμάτη ενέργεια, λέω να βάλω τους νέους μου στόχους. Θα είναι λίγο διαφορετικοί αυτή τη φορά, καθώς δεν θα αφορούν νέο πρόγραμμα διατροφής ή την συνδρομή ενός γυμναστηρίου. Καλοί και αυτοί οι στόχοι δε λέω αλλά δεν είναι προτεραιότητα πια.  Φέτος βάζω στόχο για έναν καλύτερο εαυτό . Θέλω να προσπαθήσω να είμαι εκεί σε αυτούς που νιώθουν εγκλωβισμένοι στο πριν και το τώρα. Στα πλάσματα εκείνα που η ψυχή τους έχει καταρροή δακρύων. Να είμαι κοντά τους και με το χαρτομάντιλο της κατανόησης, να σκουπίσω τον πόνο του παρελθόντος.  Θέλω να πω σε όσους το χρειάζονται, πως δεν είναι ανάγκη επειδή αλλάζει η εποχή, να εγκαταστήσουν τον...

Έκανε κρύο εκείνο το πρωινό που άλλοι αποφάσισαν να φύγω από τον τόπο που μεγάλωσα. Δεν είχα επιλογή, ήμουν μικρή, δεν ήξερα τι θα πει διωγμός. Δεν ήξερα πως οι οικογένειες μπορούν να ξεριζωθούν. Δεν φανταζόμουν ότι όσα είχαμε δεν ήταν σίγουρο ότι θα τα ξανά έχουμε. Πόσο θα έπαιρνε άραγε να ετοιμάσουν τα πράγματα οι γονείς μου, προλαβαίνω να βγω έξω σε εκείνη την αυλή που τόσα παιχνίδια είχα κάνει. Να δω για τελευταία φορά εκείνα τα ψηλά, καταπράσινα, χιονισμένα δέντρα. Όσο τα κοίταζα τόσο υποκλινόμουν σε εκείνη την απίστευτη, φυσική τους ομορφιά. Αυτή θα ήταν και η τελευταία μου εικόνα από την χώρα που άφηνα.  Όσα είδα για πρώτη φορά, όσα ένιωσα, όσα έκανα τα αφήνω χωρίς την θέληση μου. Άραγε ποιος ρωτάει ένα παιδί για το μέλλον του. Τόσες φορές τους είχα μιλήσει, ένιωθα ότι με προστατεύουν έτσι ψηλά και μεγάλα που είναι. Άκουγα που και που το θρόισμα τους και το έπαιρνα σαν απάντηση στις μικρές μου απορίες.   Πέρασαν πια χρόνια από τότε και ενώ νόμιζα θα βρ...

Προσπαθούσα να καταλάβω για χρόνια τι είναι ευτυχία. Που είναι κρυμμένη  και ποιο το μυστικό για να την βρω. Ρωτούσα όποιον έβλεπα να χαμογελάει και περίμενα τη λύση για τον γρίφο της ευτυχίας.  Εκεί που αναρωτιόμουν, σταμάτησα τα μάτια μου στο πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα που έχω δει στη ζωή μου.  Τα ζεστά πυρρόξανθα χρώματα του απάντησαν που κρύβεται η ευτυχία.  Σε αυτό που βλέπεις μπροστά σου και το θεωρείς δεδομένο. Σε χαμόγελα και ανθρώπους μοναδικούς, με πολύχρωμα συναισθήματα. Σε στιγμές που γελάς από τα βάθη της καρδιάς σου. Σε βλέμματα γεμάτα ζωντάνια και φωτιά. Σε ένα πολύχρωμο πρόσωπο γεμάτο αγάπη και έρωτα. Στο σκυλάκι σου που σε παρακαλάει με την ματιά του για ένα χάδι ακόμα.  Τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος να τα βρίσκεις στα βλέμματα των ανθρώπων που είναι κοντά σου. Η ζεστασιά τους να σε κάνει να μαλακώνεις, έτσι ώστε να μην αναρωτηθείς ποτέ ξανά, για το τι είναι ευτυχία.  Οι όμορφες στιγμές είναι θάλασσες, πότε είναι ήρεμες, πότε φουρτο...

Είμαστε δυο ψαράκια που ζούνε στην ίδια μικρή, στρογγυλή γυάλα. Μας αλλάζουν το νερό, μας δίνουν τροφή, μας παρέχουν στέγη. Κάνουμε κύκλους εδώ μέσα, παίζουμε και κοιμόμαστε. Τι άλλο να θέλει ένα ψαράκι λοιπόν;  Αρχίζω να πνίγομαι όμως, ι ας είμαι ένα τόσο μικρό ψαράκι. Η φαντασία μου και τα όνειρα μου δεν χωράνε εδώ μέσα. Το νερό μου φαίνεται λίγο και δεν μπορούν να κολυμπήσουν οι σκέψεις μου. Εσύ μου λες είμαστε καλά εδώ, τα έχουμε όλα. Τα όλα τι είναι όμως; Ποτέ δεν μου εξήγησες πως είναι τα όλα και γιατί εμένα όλα μέσα μου φωνάζουν να φύγω. Μήπως δεν θέλω τα όλα, αλλά εκείνα τα ξεχωριστά, σκέφτομαι... Θέλω εσένα και την παρέα σου αλλά σε έναν  κόσμο χωρίς γυάλα. Σε έναν κόσμο ζωντανό με αλληλεπίδραση, πάθος και ζωντάνια.  Βλέπω απέναντι μας την όμορφη θάλασσα με τα γαλαζοπράσινα νερά της. Αχ, πόσο θα ήθελα να βουτήξω μέσα της. Ακόμη κι αν χαθώ στα ξένα νερά, θα το απολαύσω, θα το νιώσω, θα το ζήσω. Τα ρεύματα της θα με παρασύρουν σε νέα μέρη, θα με ταξιδέψου...

Κοίταξα έξω από το παράθυρο, σε είδα να περνάς κι όμως δεν κουνήθηκα. Ήθελα τρέχοντας να έρθω κοντά σου. Να σου μιλήσω, να σε αγκαλιάσω, να πούμε όσα, τόσα χρόνια δεν μπορέσαμε να πούμε, ούτε εγώ ούτε εσύ. Ανάμεσα μας η δειλία. Η δειλία που μας πήρε την δύναμη, την ζεστασιά της καρδιάς μας και την έκφραση των συναισθημάτων μας. Δεν μεγαλώνουμε όλοι με ανοιχτή την πύλη των συναισθημάτων μας. Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε και να έχουμε θάρρος. Η δειλία αλλοιώνει το συναίσθημα και μένουμε στην σιωπή της μοναξιάς. Αυτή η μοναξιά που τόσο δυνατά φωνάζει ότι σε θέλει κοντά της, σε έχει ανάγκη. Αφήσαμε την αμηχανία να μας κυβερνήσει και επιτρέψαμε να εισβάλει η αδιαφορία. Έτσι σκεφτόμαστε πως είμαστε πιο δυνατοί χαρακτήρες. Τι ψέμα! Πως επιτρέπουμε αυτό το συναίσθημα αφού, μας τρώει και μας κάνει να παγώνουμε όλο και πιο πολύ. Ο πάγος ανάμεσα μας όλο και σκληραίνει και από πίσω δύο ζεστές, ματωμένες καρδιές. Εσύ και εγώ.  Μπορεί κάποτε να πληγωθήκαμε, αλλά πια δεν είναι το ίδιο. Ε...

Ημέρα γυναίκας σήμερα, μια γιορτή με αφορμή τα δικαιώματα των γυναικών που θεσμοθετήθηκε το το 1977. Τι σημαίνει όμως το να είσαι γυναίκα πέρα από τους νόμους και το δικαίωμα ψήφου; Σίγουρα η λέξη γυναίκα δεν μπορεί να μπει σε ένα πλαίσιο και μια απάντηση, γιατί είναι τρόπος ζωής, συναίσθημα, αίσθηση.  Μητέρες, σύζυγοι, αδερφές, φίλες, μια δύναμη, μια γροθιά που κάνουν τον κόσμο πιο όμορφο, πιο χρωματιστό. Γυναίκες σημαντικές είτε της διπλανής πόρτας, είτε της διπλανής βίλας. Όλες το ίδιο. Αυτό πρέπει να βλέπουμε το κοινό χάρισμα. Χωρίς να μπαίνουν τα χρήματα στη μέση.  Να βλέπουμε την ομορφιά και το δώρο Θεού που έχουμε για την δημιουργία μιας νέας ζωής. Αυτό πρέπει να βλέπουμε, την δύναμη που υπάρχει μέσα μας, χωρίς ζηλοφθονία, χωρίς επίκριση, χωρίς μίσος για άλλες γυναίκες. Να αγαπάμε αυτό που είμαστε και να προσπαθούμε να το εξελίξουμε. Γυναίκα γίνεσαι στην πορεία της ζωής σου, μετά από εμπειρίες, με νέα ερεθίσματα, με αυτοσεβασμό και όρεξη να αγαπάς.  Βέβαι...