Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πάρε απόσταση όπου κι αν βρίσκεσαι!



Ο ήλιος ξεκίνησε να γλύφει το πρόσωπο μου, ένα κύμα ζεστού αέρα ήρθε και το χάιδεψε. Ήμουν ανάμεσα στην καρδιά του καλοκαιριού. Τα πόδια μου παίζανε με τα κύματα. Έκανα βόλτες περπατώντας μέσα στην άμμο με πίεση. Πίεζα τα πόδια μου μάλλον για να σιγουρευτώ ότι είμαι εκεί. 

Το εκεί, δεν αφορούσε την θάλασσα, αλλά το μακριά. Ήμουν μακριά απ΄όλους κι όλα. Μια βαθιά αναπνοή,έφυγε από τα χείλη μου την ώρα που το συνειδητοποίησα. Είμαι μαζί  με τον εαυτό μου κάνοντας την καλύτερη παρέα. Όχι δεν είναι έρωτας με το είδωλο μου. Είναι μια ανάγκη που αποκτάς στην πορεία, όταν έχεις δώσει πολλά κομμάτια του εαυτού σου. Σας φρόντισα, σας αγάπησα, σας ικανοποίησα τις ανάγκες, μα είμαι και εγώ εδώ!  Σκέφτηκα τόσο δυνατά που από την ένταση κλότσησα το κύμα. Γέλασα και ξάπλωσα στην άμμο. 

Το ελαφρύ κύμα έπεφτε πάνω μου σαν μικρή σφαλιάρα, για να με ξυπνήσει από τον κοινωνικό λήθαργο που είχα πέσει. Αυτός ο κοινωνικός λήθαργος είναι ύπουλος να τον προσέχετε. Σε υπνωτίζει και ξεκινάς να μην βλέπεις τα πραγματικά πρόσωπα των ανθρώπων. Αρχίζεις και αποκτάς θολή κρίση για τα όρια σου. Σε παρασύρει η γοητεία του να βοηθάς. Εκεί όμως στην υπερβολή του δίνω, ξεκινάς μια αθόρυβη επίθεση με τον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν του μιλάς, τον αγνοείς.

 Ακούς τις κοινωνικές φωνές των άλλων. Δεν είσαι τρελός. Απλά άφησες τον εαυτό σου σε ένα σεντούκι που τα κλειδιά τα έχουν άλλοι. Αναρωτιέσαι...
- τι σεντούκι είναι αυτό και γιατί έχουν οι άλλοι τα κλειδιά? 
-Τα έχουν γιατί εσύ τους όρισες ως '"διασκεδαστές και φροντιστές" του εαυτού σου...Πότε το έκανες? Όταν οι  δικές τους ανάγκες είχαν περισσότερο σασπένς από την ίδια σου την ζωή.
-Τώρα εκεί θα μείνω στο σεντούκι?
-Όχι τώρα θα το ανοίξεις και θα απελευθερώσεις κάθε αρνητικό συναίσθημα που έχεις. Δες το παρελθόν σαν την πυξίδα του μέλλοντος. Μάθε από ότι έχεις ζήσει μέχρι τώρα και τροποποίησε τα όρια σου. 

Άνοιξα τα μάτια μου. Η εικόνα από εκείνο το σεντούκι δεν έλεγε να φύγει. Μα τι όνειρο ήταν αυτό. Μου μιλούσε το σεντούκι σαν να ήταν ο παραμελημένος μου εαυτός. Ανάμεικτα τα συναισθήματά μου γιατί  όσο αρνητικά κι αν ήταν, η ομορφιά της βασίλισσας θάλασσας που είχα μπροστά μου, δεν μου επέτρεπε να τα κουβαλάω άλλο μέσα μου. Σηκώθηκα νωχελικά και χωρίς δεύτερη σκέψη μπήκα κάτω από το νερό. Λίγο πιο κάτω ανύψωσα το κεφάλι μου, ανέπνευσα και χαμογέλασα πλατιά. Είπα νιώθω ευγνωμοσύνη, που ήμουν μακριά από των θόρυβο των άδειων ανθρώπων που κάνουν σαν τενεκεδάκια τσίγκινα μισογεμάτα χαλίκι.

Βγήκα από το νερό η βαθιά ανάσα που πήρα ένιωσα να πλημμυρίζει κάθε μου κύτταρο με ευγνωμοσύνη . Η αγάπη και η εκτίμηση για όσα έχω μου έδωσε δύναμη. 
Αγάπησα την απόσταση σε αυτό το ταξίδι γιατί με έμαθε ότι, η απόσταση στις καρδιές των ανθρώπων είναι η χειρότερη και όχι αυτή των χιλιομέτρων.


               Η απόσταση δεν έχει σημασία. Είναι το πρώτο βήμα που μετράει.







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

September

Οι πρώτες ψιχάλες ήρθαν και έπεσαν απαλά στο πρόσωπο μου καθώς μύριζα το νωπό χώμα. Σεπτέμβρης...ο μήνας που λατρεύω. Ο μήνας που με κάνει να αισθάνομαι, πως ίσως και να υπάρχει κάτι από μαγεία, εκεί έξω στο απέραντο σύμπαν. Η ενέργεια του φθινοπώρου σε κάνει να αναθεωρείς καταστάσεις και γρήγορα να βάζεις νέους στόχους. Νέα θέλω με ζωντάνια, με όρεξη για δημιουργία. Αναπολώ το καλοκαίρι για μια στιγμή. Παγώνω την εικόνα στο μυαλό μου. Θάλασσα, αλμύρα στα μαλλιά, παγωτό στο χέρι. Αυτή η ξεγνοιασιά είναι υπέροχη, όμως μετά από λίγο την βαριέσαι. Νιώθεις πως ο χρόνος κολλάει. Όταν το σώμα ξεκουράστει μετά αρχίζει μια ανικανοποίητη δίψα για κάτι διαφορετικό. Εκεί έρχεται ο Σεπτέμβρης που σου θυμίζει ότι τελειώνει αυτή η ανεμελιά αλλά έρχονται νέα πράγματα. Η ρουτίνα όσο κι αν μας βαραίνει καμμία φορά έχει την χάρη της. Ξέρεις τι έχεις να κάνεις. Το προγραμμα σου συναντά την εκτίμηση για τον ελεύθερο χρόνο σου. Πέφτοντας τα πρώτα φύλλα στα πόδια μου θυμήθηκα τότε που ήμουν μικρή. Ν

Όταν η κρυφή διαταραχή του γονέα προβάλλεται στο παιδί

Αυτά τα παιδιά περνούν μια ζωή με τη αίσθηση ότι τους έχει δοθεί άδικα ένας ρόλος από τον σκηνοθέτη. Γίνονται οι διαταραγμένοι άνθρωποι που οι γονείς τους «θέλουν» και αρχίζουν να ενεργούν όλο και περισσότερο διαταραγμένα. Οι διαταραγμένοι γονείς είναι οι γονείς που δεν φαίνονται καθόλου ότι είναι. Στον έξω κόσμο εμφανίζονται σαν να είναι οι πιο φυσιολογικοί γονείς και ούτε τα παιδιά τους, ούτε κανείς άλλος, δεν γνωρίζει ότι δέχονται τις επιδράσεις των διαταραχών τους, μέχρι να είναι πολύ αργά. Μερικοί γονείς είναι φανερά κακοποιητικοί προς τα παιδιά τους, είτε σεξουαλικά είτε σωματικά. Στην περίπτωση αυτή, η κακοποίηση είναι προφανής και τα παιδιά μπορούν να κατανοήσουν ότι κακοποιούνται και συνειδητοποιούν ότι έχουν πληγωθεί. Ως εκ τούτου, όσο οδυνηρό και να είναι, έχοντας συναίσθηση της κατάστασης, μπορούν να την αναγνωρίσουν και να ελαχιστοποιήσουν τη βλάβη που τους προκαλείται από αυτήν. Τι συμβαίνει όμως όταν η κακοποίηση δεν γίνεται εύκολα συνειδητή; Οι γονείς που είναι περισ

Εαυτέ μου που είσαι;

Παρατηρώ καθημερινά κάποιος να ψάχνει τον σύντροφο του, την μάνα του, τα κλειδιά του, τον σκύλο του...Όλοι ψάχνουν κάτι, μα κι αν το βρουν, πάλι ανικανοποίητοι είναι. Ένα μεγάλο κενό, σε μια γκρίζα στην καλύτερη περίπτωση, απόχρωση. Κάπου ανάμεσα στο ψάξιμο και στην μεγάλη αφοσίωση στους άλλους, έρχεται η μέρα που εκείνο το κενό αρχίζει να ουρλιάζει μέσα σου. Μα εσύ αναρωτιέσαι τι θέλει; Είσαι λες καλά τα έχεις όλα δουλειά, σύντροφο, οικογένεια, φίλους. Το θάβεις με πιτσιλίσματα ευτυχίας. Ξυπνάς ένα πρωί και ο σύντροφος σε εγκαταλείπει. Ναι σε εγκαταλείπει, εσένα που τα έδωσες όλα. Η οικογένεια σε βάζει στο περιθώριο, γιατί τα χωράφια που πήρες ήταν περισσότερα (σπουδαίος λόγος, ειδικά στην ελληνική οικογένεια). Οι φίλοι άρχισαν να ασχολούνται με τις δικές τους σχέσεις πιο εντατικά. Ο σκύλος σου παραδόξως είναι εκεί. Κι όμως κάτι λείπει... Μα ναι εσύ! Εσύ εαυτέ! Λείπεις γιατί σε εξαφάνισα με την προτεραιότητα που έδωσα στους άλλους. Μην με παρεξηγήσεις δεν θέλω να γίνω εγωιστής!