Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πότε να αναζητήσουμε την βοήθεια ενός ειδικού ψυχικής υγείας


Υπάρχουν στιγμές στην ζωή μας που αρχίζει η ροή της καθημερινότητας μας να είναι δυσλειτουργική. Αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε τι δεν πάει καλά ή μήπως χρειαζόμαστε βοήθεια από κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας. 

Κάποια από τα σημάδια πως πρέπει να επισκεφτούμε έναν ειδικό είναι τα εξής:


  • Όταν αρχίζουμε να νιώθουμε έντονα δυσφορία και δεν κάνουμε θετικές σκέψεις για το μέλλον. Το άγχος δε αυτή την περίπτωση αρχίζει σταδιακά να αυξάνεται,με αποτέλεσμα να επηρεάζει και τον τρόπο σκέψεις για μελλοντικές αποφάσεις.

  • Όταν νιώθουμε αναξιότητα πως τίποτα δεν κάνουμε καλά και όλα είναι άσχημα στην ζωή μας. Η αναξιότητα μπορεί να μπλοκάρει την καθημερινότητα και να σαμποτάρει κανείς τον ίδιο του τον εαυτό, από μια λανθασμένη πεποίθηση.

  • Όταν νιώθουμε μεγάλη πίεση και ξεσπάμε σε μεγάλες ποσότητες φαγητού ή το αντίθετο καθόλου φαγητό. Η τροφή αποτελεί μέρος της ζωής μας για να έχουμε δυνάμεις και ο λάθος χειρισμός της μπορεί να έχει άσχημα αποτελέσματα, τόσο στην υγεία όσο και στην ψυχολογία.

  • Όταν δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τι μας συμβαίνει στην ζωή μας και καταφεύγουμε σε καταστροφικές επιλογές όπως το έντονο κάπνισμα, τα ναρκωτικά ή το αλκοόλ. Στην ουσία νομίζουμε πως ξεφεύγουμε από το πρόβλημα και δημιουργούμε ένα παραπάνω βάρος στην ζωή μας.

  • Όταν αρχίζουμε να νιώθουμε ότι πνιγόμαστε από όλους και όλα και κανείς δεν μας καταλαβαίνει. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί όντως ένα άτομο να περιτριγυρίζεται από καλούς φίλους άλλα να νιώθει ότι δεν μπορεί να συνεννοηθεί.
Η απόφαση να χτυπήσουμε την πόρτα ενός ειδικού δείχνει ότι ακόμα θέλουμε να προσπαθήσουμε για τον εαυτό μας. Το άτομο που επιλέγει να μοιραστεί τις ανησυχίες του είναι και το πιο δυνατό σε σχέση με όποιον το κρύβει και αφήνει τα πράγματα στην τύχη τους.


Η συνείδηση μοιάζει με συντριβάνι που παιχνιδίζει στον ήλιο και ξανά βυθίζεται στη μεγάλη υπόγεια
δεξαμενή του υποσυνείδητου από όπου πηγάζει (Sigmund Freud).

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

September

Οι πρώτες ψιχάλες ήρθαν και έπεσαν απαλά στο πρόσωπο μου καθώς μύριζα το νωπό χώμα. Σεπτέμβρης...ο μήνας που λατρεύω. Ο μήνας που με κάνει να αισθάνομαι, πως ίσως και να υπάρχει κάτι από μαγεία, εκεί έξω στο απέραντο σύμπαν. Η ενέργεια του φθινοπώρου σε κάνει να αναθεωρείς καταστάσεις και γρήγορα να βάζεις νέους στόχους. Νέα θέλω με ζωντάνια, με όρεξη για δημιουργία. Αναπολώ το καλοκαίρι για μια στιγμή. Παγώνω την εικόνα στο μυαλό μου. Θάλασσα, αλμύρα στα μαλλιά, παγωτό στο χέρι. Αυτή η ξεγνοιασιά είναι υπέροχη, όμως μετά από λίγο την βαριέσαι. Νιώθεις πως ο χρόνος κολλάει. Όταν το σώμα ξεκουράστει μετά αρχίζει μια ανικανοποίητη δίψα για κάτι διαφορετικό. Εκεί έρχεται ο Σεπτέμβρης που σου θυμίζει ότι τελειώνει αυτή η ανεμελιά αλλά έρχονται νέα πράγματα. Η ρουτίνα όσο κι αν μας βαραίνει καμμία φορά έχει την χάρη της. Ξέρεις τι έχεις να κάνεις. Το προγραμμα σου συναντά την εκτίμηση για τον ελεύθερο χρόνο σου. Πέφτοντας τα πρώτα φύλλα στα πόδια μου θυμήθηκα τότε που ήμουν μικρή. Ν...

ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΙΚΟΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ – ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ

Ανήκεις και εσύ στην κατηγορία των ανθρώπων που φοβούνται μήπως χάσουν ό,τι συμβαίνει; Ανησυχείς μήπως οι άλλοι ζήσουν μία πιο ικανοποιητική εμπειρία από σένα, στην οποία εσύ θα απουσιάζεις; Σε καταβάλλει το άγχος όταν βρίσκεσαι αρκετές ώρες μακριά από το facebook λόγω εργασίας ή άλλων δραστηριοτήτων; Τότε ναι, είσαι και εσύ ‘’μπλεγμένος’’ στη νέα τάση FOMO (fear of missing out). Πρόκειται για μία τάση που γεννήθηκε από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, κυρίως όμως από το facebook. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για μία μορφή κοινωνικού άγχους, που χαρακτηρίζεται από την διαρκή επιθυμία του ατόμου να παραμένει συνεχώς συνδεδεμένο με το τι κάνουν οι άλλοι. Περιλαμβάνει τον φόβο του να μη χάσεις κάτι ιδιαίτερο, μία αξιοσημείωτη εμπειρία ή ακόμα και φόβο του ότι περνάς τον χρόνο σου λανθασμένα και θα μπορούσες να κάνεις διαφορετικά πράγματα από αυτά που κάνεις.  Φοβάσαι πως αν απουσιάζεις πολλή ώρα από τα Μέσα Κοινωνική Δικτύωσης θα χάσεις τις κοινωνικές σου επαφές, τους ‘’φίλους’’ σο...

Εαυτέ μου που είσαι;

Παρατηρώ καθημερινά κάποιος να ψάχνει τον σύντροφο του, την μάνα του, τα κλειδιά του, τον σκύλο του...Όλοι ψάχνουν κάτι, μα κι αν το βρουν, πάλι ανικανοποίητοι είναι. Ένα μεγάλο κενό, σε μια γκρίζα στην καλύτερη περίπτωση, απόχρωση. Κάπου ανάμεσα στο ψάξιμο και στην μεγάλη αφοσίωση στους άλλους, έρχεται η μέρα που εκείνο το κενό αρχίζει να ουρλιάζει μέσα σου. Μα εσύ αναρωτιέσαι τι θέλει; Είσαι λες καλά τα έχεις όλα δουλειά, σύντροφο, οικογένεια, φίλους. Το θάβεις με πιτσιλίσματα ευτυχίας. Ξυπνάς ένα πρωί και ο σύντροφος σε εγκαταλείπει. Ναι σε εγκαταλείπει, εσένα που τα έδωσες όλα. Η οικογένεια σε βάζει στο περιθώριο, γιατί τα χωράφια που πήρες ήταν περισσότερα (σπουδαίος λόγος, ειδικά στην ελληνική οικογένεια). Οι φίλοι άρχισαν να ασχολούνται με τις δικές τους σχέσεις πιο εντατικά. Ο σκύλος σου παραδόξως είναι εκεί. Κι όμως κάτι λείπει... Μα ναι εσύ! Εσύ εαυτέ! Λείπεις γιατί σε εξαφάνισα με την προτεραιότητα που έδωσα στους άλλους. Μην με παρεξηγήσεις δεν θέλω να γίνω εγωιστής!...