Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διαζύγιο και παιδί


Διαζύγιο, μια λέξη με τόσο ηχηρή και επώδυνη διαδικασία για το ζευγάρι που παίρνει την απόφαση, αλλά και για τα παιδιά που επωμίζονται τις συνέπειες.
Αρχικό κομμάτι του διαζυγίου όταν έχει περάσει από  το νομικό πλαίσιο, είναι η επιμέλεια του παιδιού, που αφορά την ανατροφή, την επίβλεψη, την εκπαίδευση και την διαμονή του.

 Είθισται την επιμέλεια να την παίρνει η μητέρα, όταν βρίσκεται σε φυσιολογική ψυχολογική κατάσταση και δεν είναι χρήστης ουσιών. Δικαιώματα όμως έχει εξίσου και ο πατέρας τα οποία προσφωνούνται στο δικαστήριο. Η ψυχολογία του παιδιού είναι το πιο σημαντικό σε αυτή την διαδικασία καθώς ενδέχεται να τραυματιστεί ψυχικά, αν δεν γίνει σωστός χειρισμός και από τους δύο γονείς, αλλά και από το οικείο περιβάλλον του.

Οι γονείς θα πρέπει να έχουν ξεκάθαρη εικόνα προς το παιδί, πως διαζύγιο έχουν οι ίδιοι μεταξύ τους και όχι με το παιδί, επειδή ο ένας από τους δύο δεν θα μένει κάτω από την ίδια στέγη. Θα πρέπει οι γονείς να μην εμπλέκουν και να μην ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ το παιδί τους για την επίλυση των δικών τους ζητημάτων. Το παιδί δεν θα πρέπει να διερωτάται με ποιανού το μέρος είναι, ούτε να παίρνει θέση ή να δίνει λύσεις.

Η απόφαση του διαζυγίου καλό είναι να ανακοινώνεται και από τους δύο γονείς μαζί, χωρίς φωνές,τσακωμούς και ύβρεις. Να εξηγούνται με απλούς όρους, γιατί διακόπτεται η σχέση και να αναφέρονται τόσα, όσα μπορεί ένα παιδί να επεξεργαστεί, χωρίς να τραυματιστεί ψυχικά.

Τα παιδιά τείνουν να νιώθουν ενοχές και έχουν το αίσθημα της εγκατάλειψης, γι αυτό θα πρέπει οι γονείς, ανεξάρτητα από την σχέση τους να λειτουργούν όπως πριν στο κομμάτι του παιδιού.
Όταν τα παιδιά έχουν θυμό και επιθετικότητα, καλό είναι να μην βλέπουν ένταση μεταξύ των γονιών και να υπάρχει η αίσθηση ασφάλειας και από τους δύο προς το παιδί.

Η συμβουλευτική γονέων και παιδιών μπορεί να βοηθήσει να επιλυθεί η ανησυχία που νιώθει ένα παιδί αλλά και να φέρει την ισορροπία στο ζευγάρι που ενώ έχει λήξει η σχέση δεν παύει να υπάρχει ο δεσμός που τους ενώνει.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

September

Οι πρώτες ψιχάλες ήρθαν και έπεσαν απαλά στο πρόσωπο μου καθώς μύριζα το νωπό χώμα. Σεπτέμβρης...ο μήνας που λατρεύω. Ο μήνας που με κάνει να αισθάνομαι, πως ίσως και να υπάρχει κάτι από μαγεία, εκεί έξω στο απέραντο σύμπαν. Η ενέργεια του φθινοπώρου σε κάνει να αναθεωρείς καταστάσεις και γρήγορα να βάζεις νέους στόχους. Νέα θέλω με ζωντάνια, με όρεξη για δημιουργία. Αναπολώ το καλοκαίρι για μια στιγμή. Παγώνω την εικόνα στο μυαλό μου. Θάλασσα, αλμύρα στα μαλλιά, παγωτό στο χέρι. Αυτή η ξεγνοιασιά είναι υπέροχη, όμως μετά από λίγο την βαριέσαι. Νιώθεις πως ο χρόνος κολλάει. Όταν το σώμα ξεκουράστει μετά αρχίζει μια ανικανοποίητη δίψα για κάτι διαφορετικό. Εκεί έρχεται ο Σεπτέμβρης που σου θυμίζει ότι τελειώνει αυτή η ανεμελιά αλλά έρχονται νέα πράγματα. Η ρουτίνα όσο κι αν μας βαραίνει καμμία φορά έχει την χάρη της. Ξέρεις τι έχεις να κάνεις. Το προγραμμα σου συναντά την εκτίμηση για τον ελεύθερο χρόνο σου. Πέφτοντας τα πρώτα φύλλα στα πόδια μου θυμήθηκα τότε που ήμουν μικρή. Ν...

ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΙΚΟΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ – ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ

Ανήκεις και εσύ στην κατηγορία των ανθρώπων που φοβούνται μήπως χάσουν ό,τι συμβαίνει; Ανησυχείς μήπως οι άλλοι ζήσουν μία πιο ικανοποιητική εμπειρία από σένα, στην οποία εσύ θα απουσιάζεις; Σε καταβάλλει το άγχος όταν βρίσκεσαι αρκετές ώρες μακριά από το facebook λόγω εργασίας ή άλλων δραστηριοτήτων; Τότε ναι, είσαι και εσύ ‘’μπλεγμένος’’ στη νέα τάση FOMO (fear of missing out). Πρόκειται για μία τάση που γεννήθηκε από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, κυρίως όμως από το facebook. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για μία μορφή κοινωνικού άγχους, που χαρακτηρίζεται από την διαρκή επιθυμία του ατόμου να παραμένει συνεχώς συνδεδεμένο με το τι κάνουν οι άλλοι. Περιλαμβάνει τον φόβο του να μη χάσεις κάτι ιδιαίτερο, μία αξιοσημείωτη εμπειρία ή ακόμα και φόβο του ότι περνάς τον χρόνο σου λανθασμένα και θα μπορούσες να κάνεις διαφορετικά πράγματα από αυτά που κάνεις.  Φοβάσαι πως αν απουσιάζεις πολλή ώρα από τα Μέσα Κοινωνική Δικτύωσης θα χάσεις τις κοινωνικές σου επαφές, τους ‘’φίλους’’ σο...

Εαυτέ μου που είσαι;

Παρατηρώ καθημερινά κάποιος να ψάχνει τον σύντροφο του, την μάνα του, τα κλειδιά του, τον σκύλο του...Όλοι ψάχνουν κάτι, μα κι αν το βρουν, πάλι ανικανοποίητοι είναι. Ένα μεγάλο κενό, σε μια γκρίζα στην καλύτερη περίπτωση, απόχρωση. Κάπου ανάμεσα στο ψάξιμο και στην μεγάλη αφοσίωση στους άλλους, έρχεται η μέρα που εκείνο το κενό αρχίζει να ουρλιάζει μέσα σου. Μα εσύ αναρωτιέσαι τι θέλει; Είσαι λες καλά τα έχεις όλα δουλειά, σύντροφο, οικογένεια, φίλους. Το θάβεις με πιτσιλίσματα ευτυχίας. Ξυπνάς ένα πρωί και ο σύντροφος σε εγκαταλείπει. Ναι σε εγκαταλείπει, εσένα που τα έδωσες όλα. Η οικογένεια σε βάζει στο περιθώριο, γιατί τα χωράφια που πήρες ήταν περισσότερα (σπουδαίος λόγος, ειδικά στην ελληνική οικογένεια). Οι φίλοι άρχισαν να ασχολούνται με τις δικές τους σχέσεις πιο εντατικά. Ο σκύλος σου παραδόξως είναι εκεί. Κι όμως κάτι λείπει... Μα ναι εσύ! Εσύ εαυτέ! Λείπεις γιατί σε εξαφάνισα με την προτεραιότητα που έδωσα στους άλλους. Μην με παρεξηγήσεις δεν θέλω να γίνω εγωιστής!...